رایانرایان، تا این لحظه: 15 سال و 11 ماه و 10 روز سن داره

هستی و باید

بدون عنوان

رایان جون گاهی خیلی عصبانیم میکنی اونقدر که حالم از خودم بد می شه . نمی دونم چرا ولی گاهی می یفتی به گریه و دیگه امون نمی دی به هیچ صراطی مستقیم نمی شی و نمی شنوی چی می گیم. هی بهونه می گیری هی سر هیچی داد می زنی هی می گی این رو می خوام این رو نمی خوام . می دونم تقصیر تو نیست تقصیر من هم نیست .راستش آبجی ات اونقدر آرومه و مهربونه و کاری به کار کسی نداره و تو دنیای خودشه که تو با این همه تفاوت گاهی می ری توی سیستم عصبی من و هیچ جوری بیرون نمی یای. راستش داشتن دو تا بچه ی کوچیک سخته خیلی سخت گاهی فکر می کنم که دارم زمان با شما بودن رو از دست می دم . دارم بیهوده خودم رو این ور و اون ور می زنم و آخرش هم راه به جایی نمی برم . بازم می گم راستش خیل...
23 آذر 1392

نبسته بسته بسته .

رایان من ! این شب ها شما با آواز نه چندان زیبای مامانت از آهنگ " نبسته ام به کس دل " همایون شجریان به خواب می ری. آهنگ رو کامل برات می خونم و گاهی که خسته می شم و دیگه نمی خونم چشمات رو باز می کنی و می گی " بخون" و من ادامه می دم. اینقدر با این آهنگ خوابیدی که حالا وقتی بهت می گم این شعر رو بخون . می خونی : نبسته بسته بسته نبسته بسته بسته . من عاشق این درک موسیقایی تو از این شعر خیلی زیبای سیمین بهبهانی ام . شب هات پر از نور خورشید!
23 آذر 1392

بدون عنوان

رایان عزیز !چند دقیقه پیش داشتم توی اینترنت دنبال معنای یک شعر انگلیسی می گشتم که یه صدای نامفهوم از تو می شنیدم . یک چیزی رو هی تکرار می کردی. حواسم به صدات بود ولی به معنای کلامت نه. داشتی درباره ی موهات و بخاری حرف می زدی . همین طور که نگاهم به لپ تاب بود شنیدم که می گی "می خوام موهام رو بخاری کنم." معنای کلامت رو نمی فهمیدم با تعجب نگاهت کردم دیدم سشوار رو برداشتی و دوباره تأکید می کنی که می خوام موهام رو بخاری کنم. وجودم سراسر خنده شد. حالام که دارم اینها رو می نویسم هی خنده ام می گیره. خیلی با حالی رایانی!
23 آذر 1392

کتاب خوندن

آقا رایان عزیز دیشب حدود ساعت یک نصف شب هفت هشتا کتاب به دست اومدی پیش من و گفتی مامان برام می خونی؟ گفتم آره ولی مگه بابا برات نخوند. گفتی بابا کف کرد. بغلت کردم و نشستیم باهم کتاب خوندن.
23 آذر 1392

بدون عنوان

رایان پراحساس من! چند وقت پیش رفته بودیم خونه ی یکی از دوستامون و به عبارت دقیق تر تنها دوست مامان(خاله آزاده). موقع ناهار که شد گفتم رایان بیا غذا بخور . اومدی سر سفره و گفتی مامان من کفش دوزک هاش رو دوست ندارم. بمب خنده بود که سر سفره منفجر شد. خیلی باحالی خوشگل پسر!
23 آذر 1392
1